Gdzie: Kremnica
Powiat: Žiar nad Hronom
Czas/czas trwania: Zarezerwuj sobie cały dzień.

Cukiernia Atkáry’ego cukiernia z epoki – musi być na pierwszym miejscu

Największą atrakcję musieliśmy odwiedzić jako pierwszą. Cukiernię w stylu z epoki, słynącą z kremnickich krumpłów, które pozostały tu po cukierniku Alojzym Atkarym. Podobno sprowadził je aż z odległej Serbii, kiedy w 1900 roku przybył do Kremnicy, a później otworzył tu lokalną cukiernię. Doskonale znał się na cukierniczym rzemiośle i był również dobrym biznesmenem. W końcu witryna jego cukierni zmieniała swój wygląd w zależności od aktualnej sytuacji, a nawet pojawiała się w różnych wersjach językowych.

Obecna cukiernia Atkáry’ego przeniesie Państwa właśnie do czasów, kiedy po ulicach Kremnicy spacerowali panowie w kapeluszach z laskami, a panie w cukierni nosiły białe rękawiczki. Będziecie mogli przyjrzeć się zręcznym dłoniom cukiernic, które na waszych oczach przygotowują słodkie przysmaki. Zdradzą wam podstawowe składniki, sposób produkcji, a także skąd wzięła się nazwa „krumple” i dlaczego latem w cukierni jest tak klimatyzowane. Jednak za nic w świecie nie ujawnią sekretu składu i tego urzekającego smaku.

Nawet litera „A” umieszczona na wierzchu cukierka wiernie przypomina jego twórcę z początku XX wieku. To właśnie obejrzeliśmy jako pierwsze, gdy na ławce pod bramą miejską otworzyliśmy oryginalne opakowanie „Kremnických krumpľov” i ponownie delektowaliśmy się ich urzekającym smakiem, zastanawiając się przy tym, dokąd udamy się dalej.

Mała wskazówka: Nie przegapcie małej wystawy poświęconej wyjątkowości Kremnicy, znajdującej się w Dolnej Bramie murów miejskich – tuż obok cukierni Atkáry.

Ziemniaki Atkáry’ego z Kremnicy – zakład produkcyjny

Mennica w Kremnicy z biletem biletem

Zdecydowaliśmy się na odpoczynek w słynnej Mennicy, najstarszym przedsiębiorstwie na świecie, które nieprzerwanie działa już od prawie 700 lat. Powstała w 1328 roku, kiedy to król węgierski Karol Robert z Anjou nadał prawa miejskie starszej osadzie górniczej Cremnychbani, dzięki czemu Kremnica stała się wolnym miastem królewskim.

Częścią wycieczki jest zwiedzanie nowego zakładu menniczego, a także pomieszczeń starej mennicy, w której historyczne maszyny nadal działają.

Obserwując produkcję monet w nowej części – w tym przypadku chodziło o Kolumbię – bardzo chciałam zanurzyć ręce i grzebać w tej ogromnej ilości gotowych monet. Jak w skrzyni pełnej złotych dukatów, które tak często widzimy w filmach o zaginionych skarbach piratów.

Podczas zwiedzania starej części zaskoczyły nas rozmiary i nieprzerwana sprawność starych maszyn, a także ich precyzja, która jest wykorzystywana przy realizacji specjalnych zamówień na medale nawet obecnie. Ciekawie było obserwować, jak uruchamia się kilka maszyn do bicia monet typu „Vulkan”, a ich regularny rytm przypomina czasy, kiedy podczas bicia monet i odznak obsługiwało je kilku pracowników.

W końcu nawet bilet wstępu do mennicy w postaci „złotej” monety jest wybity na tych zabytkowych maszynach, które są ostatnimi tego typu urządzeniami w Europie.

Kalwaria w Kremnicy – oaza ciszy i idylli

„A teraz jeszcze nacieszymy się widokami, uciekniemy z miasta w ciszę natury i może zdążymy jeszcze do Muzeum Górniczego „Štôlňa Andrej” – powiedzieliśmy sobie po zwiedzaniu Mennicy.

Dotarliśmy do początku Kalwarii bez większych trudności. Przeszliśmy przez główną drogę do Kremnických Ban, a następnie uliczkami między domami jednorodzinnymi podążaliśmy za znakiem „Kalwaria”. Trasa przez las, wijąca się z jednej kaplicy do drugiej, minęła bardzo szybko i po 20 minutach znaleźliśmy się przy Kościele Świętego Krzyża.

Naszą uwagę przyciągnęła nietypowa forma przedstawienia Drogi Krzyżowej w poszczególnych kaplicach. Wszystkie sceny z Drogi Krzyżowej łączy jeden wspólny element – drewniana deska. Artysta zręcznie przekształcił ją, aby oddać przesłanie danej stacji.

Kiedy wspięliśmy się wyżej nad kościół, dotarliśmy do okrągłego kamiennego punktu widokowego, z którego rozciągały się czarujące widoki we wszystkich czterech kierunkach świata. Cisza, odgłosy z oddali, dzwonki owiec, szelest trawy i fruwające wokół motyle przeniosły nas do świata, który nie miał nic wspólnego z miejskim zgiełkiem panującym zaledwie kilka minut drogi stąd, u podnóża wzgórza.

Jak dowiedzieliśmy się od pani z Centrum Informacyjnego w Kremnicy, z Kalwarii można następnie wybrać się na trasę okrężną wzdłuż Muzeum Górniczego, więc wybór drogi powrotnej był oczywisty. Znaleźliśmy coś w rodzaju ścieżki i ruszyliśmy nią. Minęliśmy małe jeziorko i dostrzegliśmy pasterza z owcami. Zatrzymaliśmy się i zapytaliśmy, czy dobrze idziemy z powrotem do miasta. „Tak, dobrze, tylko potem trzeba skręcić w prawo z leśnej drogi na asfaltową” – wyjaśnił nam pasterz owiec i dodał, że naprawdę nie ma tu jak się zgubić.

Ale tak się stało – ponieważ bardzo się spieszyliśmy, skręciliśmy wcześniej niż trzeba i zgubiliśmy się w ogrodach. Na szczęście spotkaliśmy jednego z miejscowych, który od razu zatrzymał się przy nas, zauważając, że chyba się zgubiliśmy. I wskazał nam drogę przez prywatne posesje. Co prawda w ten sposób skróciliśmy sobie drogę powrotną, ale minęliśmy Muzeum Górnicze – sztolnię Andrej.

Kiedy wracaliśmy ulicą Banską do centrum miasta, mówiliśmy sobie, że tak właśnie miało być. Żebyśmy nie zwiedzili wszystkich atrakcji złotej Kremnicy. Żebyśmy mogli tu jeszcze kiedyś wrócić.